Die Witwe

Onbewogen keek ze toe. Ze zag de vrouw heftige gebaren maken en praten. Wat ze zei verstond ze niet. Ze keek en ze keek. De vrouw zag dat en probeerde oogcontact te maken, alsof ze een medestandster zocht, maar ze reageerde niet. Sinds de dood van haar man was ze zonder emotie. Vreemd, dat was toch al tien jaar geleden. Waarom nu nog steeds dat schild, geen emotie, niets. Maar dan ook geen verdriet, geen gemis. Ze durfde die vloed van tranen niet toe te laten, nog steeds niet. Toch merkte ze dat er iets veranderde in die starheid, dat onbewogene egale niets. Er trokken rimpels door, zoals de zee deed na een windstilte. Kleine golfjes van gevoel doortrokken het oppervlak en gaven door dat het harder zou gaan waaien, de golven hoger en hoger, totdat er geen houden meer aan was, ze zouden gaan beuken op haar dijk en proberen die te doorbreken, en god, misschien zou het ze lukken. Wat dan? Wat moest ze dan? De vloed ondergaan, zoals gebeurde tijdens het zeilen, als de wind plotseling aanwakkerde en haar dwong tot reven of, als dat niet meer ging, tot ondergaan, gierend over het water gaan? Of omdraaien en de andere kant uitgaan, mee met de wind, met een vol zeil en een slappe fok? Was die kant misschien juist de goede kant?

Verloren zeebenen

Na maanden weer eens op de boot. Het waait en het regent en de beloofde zon heeft zich ver teruggetrokken achter de wolken. Duidelijk geen zin om ons te verwarmen.

Vorig jaar liep ik als een zeebonk over de boot, over lijnen en andere obstakels, vanuit het gangboord het dek over en omgekeerd, sprong van boord en liep over steigers alsof het de meest stabiele ondergrond was, en dat alles zonder wankelen.

En nu? Ik moet me overal aan vasthouden, loop als een hoogbejaarde stijf over de steiger en springen is er al helemaal niet bij. Oeps, dat valt tegen en het is een aanslag op het ego, dat denkt dat ze er nog mag zijn, jeugdig en zo...

Wat te doen? Nou, ik weet de oplossing wel: straks vier weken op de boot zitten tot ik mijn zeebenen gevonden heb en weer kan genieten van varen en aankomen.

op weg door de tijd

Vandaag dit blog aangemaakt en nu aan het ontdekken wat ik ermee kan. En natuurlijk nadenken over wat ik wel en niet wil met dit blog.
Omdat we eigenlijk dit weekend met de boot wilde varen maar thuis zijn gebleven vanwege het slechte weer, dacht ik aan zeilen, vakantie en een mooie foto van de boot, aansturend op Kalmar, op een zonnige dag in 2006.
Over een maand gaan we weer die kant uit en dan maar hopen op een mooie zomer!