(H)erkenning

Begin november zat ik bij Tijd voor Max om daar te vertellen over wat afstand moeten doen van je kind met je doet. Tegenover me zat Claudia de Breij, hoofdgaste van die dag. Ze luisterde intens en was bij tijd en wijle ontroerd, zoals ik later zag bij het terugkijken.
Na afloop kwam ze naar me toe en vertelde over de monoloog die Debby Petter in deze tijd in de theaters speelt : Bed & Breakfast. ‘Die gaat over deze ervaring, over afstand doen’, vertelt ze me en dat ik zeker moet gaan kijken. Zo mooi is deze monoloog volgens haar.
Gisteren, 4 december, speelde Debby Petter in Voorburg en samen met Bob en onze vriendin Yvonne ging ik kijken. Het stuk gaat over Liesbeth, die na de dood van haar man een bed & breakfast is begonnen en daar ‘vrolijk’ over vertelt. Maar al vertellend komt ze op het grote verdriet in haar leven, het kind dat ze heeft moeten afstaan, gedwongen door haar ouders en ondersteund door de hulpverlening.

Claudia had gelijk; het is een prachtig, sterk, ontroerend en confronterend stuk. En het klopt, in die zin, dat de stemmingswisselingen, die Debby als Liesbeth laat zien, zo volkomen herkenbaar zijn, maar ook hoe je als jong meisje in de fuik loopt van ouders en hulpverlening om maar toe te stemmen, omdat dit zo goed is voor je kind waarbij de ouders vooral op die manier de schande proberen te vermijden. Het achteraf horen dat je kind lang, te lang, in een kindertehuis is gebleven, het gesol daaraan met kind en jij als moeder; zo herkenbaar dat ik er boos bij werd, op de wereld die dit toestond en vergoelijkte.
Op een bepaald moment vertelde ‘Liesbeth’ over de bevalling. Ik luisterde nog intenser dan naar het andere, omdat ik me zelf niets herinner van de bevalling. Ik hoopte dat er beelden van mezelf boven kwamen maar het bleef een donker gat. Natuurlijk herkende ik het verloop van het verhaal wel, omdat ik daarna nog twee kinderen kreeg maar van die eerste keer? Niets, helemaal niets. Alleen donkerte, een gehuil wat me woest blij maakte en daarna niets, leegte, stilte.

Het verhaal ging verder en bleef zo herkenbaar, dat ik alleen maar innerlijk alles kon beamen wat ik hoorde en zag. En daar ben ik blij om, want zo vaak wordt dit onderwerp niet uitgewerkt en dan vaak nog zo niet kloppend met wat afstandsmoeders meemaakten en voelden, dat het eerder averechts werkt dan iets bijdraagt aan de herkenbaarheid van het proces en trauma.
Ik vond de hoofdpersoon af en toe te vrolijk – ze noemt zichzelf een ‘vrolijke’ vrouw – maar volgens Bob en Yvonne klopt dit wel; ook ik kan heel vrolijk zijn met verdriet eronder. Grappig dus om zo de spiegel voorgehouden te krijgen.
Een mooie zin vond ik ‘je speelt het leven’. Ik herken dat en realiseer me dat ik dat niet meer hoef te doen, ik ben mijn leven.

Conclusie? Voor mij was het confronterend maar het gaf ook erkenning; voor anderen kan het verduidelijken. Dus, als je de kans krijgt, ga er heen. Of nog beter: pak die kans. Debby Petter reist nog tot april door het land met deze voorstelling: http://hekwerk.nl/artiesten/debby-petter.

Will van Sebille

De boot verkopen

We hebben een bijzondere periode achter de rug. Ons huis helemaal overhoop gehaald om er als nieuw uit te komen en onze boot verkocht. Wat boot verkocht??!! Ja, boot verkocht.

Wat ons ertoe bracht de boot te verkopen is een wat langer verhaal, de uitkomst van een proces dat, terugredenerend, al twee jaar geleden is begonnen.
Zoals Bob het verwoordt ervaart hij een steeds grotere mismatch tussen de sportiviteit van de boot en zijn eigen sportiviteit. Toen we deze boot twintig jaar geleden kochten, vonden we het juist leuk dat het een sportief schip was dat snel ging, ook snel schuin hing, en waarop je moest werken om in harde wind de boot te bevaren.
Ik had dan vaak al het gevoel dat de boot met mij voer in plaats van ik met de boot maar Bob vond het heerlijk. En de laatste jaren dus steeds minder.
Zijn passie is niet over maar de manier waarop hij die nu zou willen beleven is niet te doen met deze boot. Het ideaal nu zou zijn een wat 'bezadigder' boot in plaats van een renpaard. Een andere kopen die aan die veranderde eisen en wensen voldoet zit er financieel niet in, waardoor we lang over dit besluit hebben gedaan. Het vreselijk koude weer met veel wind gedurende de drie weken dat we op Fehmarn waren heeft daarbij ook nog eens katalyserend gewerkt.

Was een spannend en goed proces. De boot is op Fehmarn gebleven en gaat naar de man die onze boot onderhield en er net zo verliefd op is als wij toen en er mee wil gaan varen. Ze is dus in goede handen en dat voelt goed. 
Heel verhaal geworden zie ik 😒😓. Maar het is een goede uitkomst van dat proces, ook al zullen we er nog best regelmatig verdrietig over zijn; is toch afscheid nemen en loslaten maar ja, dat is wat toch steeds blijft.

Dodenherdenking 2015

We hebben al op verschillende plekken 4 mei herdacht door twee minuten stil te zijn. In Hoorn een keer in een vol restaurant met vriendin Adelheid waarbij drie mensen aan een tafel opkeken toen iedereen de aangekondigde twee minuten begon met stil zijn en deze drie mensen gewoon doorpraatten, alsof dit niet over hen ging of voor hen gold. Of parkerend op een achteraf parkeerplaats omdat iedereen door reed en wij echt stil wilden staan en zijn. Of in de trein waarbij we in de andere coupé een stel meiden hoorden gillen en joelen tijdens die twee minuten, terwijl het NS-personeel een oproep hadden gedaan om mee te doen met die herdenking.

En nu, dit jaar, waren we in Duitsland, op Fehmarn, in de hotel. Muziek om ons heen, mensen die uiteraard niets hadden met dit moment - Duitsland herdenkt de oorlog op 8 mei - het eten voor ons op tafel, en dan is het 20.00 uur. En wat doe je dan? Ja, stil zijn, proberen alle geluiden uit te bannen en letterlijk stil te staan en te zijn bij alle gruwelijkheden die die oorlog heeft voortgebracht. Het was een bijzondere ervaring.

Even geen erotiek

Vandaag, 26 april, is de presentatie van Erotica! een verzamelbundel met erotische poëzie, een initiatief van Kees Godefrooij​. Er staan drie gedichten van mij in en ik zou er dus een voorlezen in Amsterdam bij Eijlders. Maar in deze week moet de erotiek even wijken voor de harde werkelijkheid van inpakken, regelen en ordenen.





















Dit is het gedicht dat ik wilde voorlezen.

De wind blaast

zakken met inkt

door het raam

voor zwarte dromen

van lekkende boten

vrouwen die zinken

vrouwen die doden

vrouwen die krijsen

vrouwen die nemen

De wind blaast

veren en wolken

door het raam

voor de luchtige liefdes

van drijvende boten

vrouwen die minnen

vrouwen die varen

vrouwen die staren

vrouwen die geven

© Will van Sebille

De dode dichter

De dode dichter

Op het scherm zien wij hem

door lagen van de tijd

zijn stem klinkt

uit de dichtershemel

ineens

zo nabij

straks versteend

tot muurgedicht

Will van Sebille

Afscheid

Op woensdag 11 maart namen we afscheid van onze vriendin.

Ze lag opgebaard in de kist. Haar huid leek van goudgele was. Ze was het en ook weer niet. Haar gezicht zo smal en haar sterke handen zo krachteloos. Dit doet dood met je. 

Ze wilde losse bloemen dus knipte ik de bloemen van de tulpen los en legde ze in de kist met in gedachten voor elke tulp iets wat we samen hadden gedaan of beleefd. Mijn definitieve afscheid van haar op deze zonnige dag in Harfsen. 

We wandelden buiten over de grasveldjes en de tuin. In een hoek stond de Waterjuffer, haar boot, op een trailer. Die boot, zo alleen daar, zonder mast of zeil, liet precies zien wat het is: nooit meer. Ik wist het wel maar nu werd het zichtbaar. 

Wind en zon en toch niet varen

Het begon zo mooi, de eerste ochtend dat we wakker werden op de boot in Kiel: een wolkenrij aan de horizon en verder blauwe lucht. Dat beloofde veel goeds voor de komende dagen waarin we de boot van Kiel naar de winterberging op Fehmarn zouden varen, zo’n 45 mijl verder wat ongeveer 7 tot 8 uur varen betekent.

Leek geen probleem, hoewel… we vonden het wel redelijk koud: zo’n 12 tot 14 graden. Hmmm, dat was minder.

Maar kom op, eerst een dagje boodschappen doen en wat rommelen op de boot en dan zondags wegwezen.

Die ochtend stond de zon al weer te stralen en er stond een rustig oostenwindje. Rustig was prima maar oostenwind… dat was minder, want Fehmarn ligt precies in het oosten. Geen probleem, we varen naar Bagenkop in Denemarken en via een omweg komen we dan in drie dagen ook op Fehmarn terecht – tenslotte hadden we een hele week!

Nu ligt onze thuishaven redelijk beschut en volgens ons zou het niet echt hard gaan waaien. Niet helemaal goed gedacht, want naarmate we verder de Kieler Fjord uit kwamen, des te harder ging het waaien, helemaal oost. En koud, na een uur waren we al helemaal vernikkeld met die koude wind bijna recht op kop!!! En daardoor ook niet echt lekker voor Bagenkop. Nou, dan maar eerst naar Schilksee; dat zou de volgende dag weer een stuk schelen in de afstand.

In Schilksee aangelegd – wat nog behoorlijk lastig was met die harde wind vanaf de zijkant – en toen maar eens goed naar de berichten op internet gekeken. Dat stemde ons niet echt vrolijk: volgens de Windfinder – en later bevestigd door havenmeester en andere weerbronnen – zou het de hele week hard uit het oosten blazen bij middagtemperaturen rond de 14 graden. Dat zou betekenen recht tegen de wind in motoren, zo’n zeven uur lang. Hadden we daar zin in? Nee dus. Maar wat dan? 

Want bijkomend probleem was dat de auto van Marleen wel al op Fehmarn stond, zodat we alle spullen uit de boot konden laden en voor de winter mee naar huis nemen.

Eh, drie mogelijkheden: toch gaan varen, naar huis gaan en later de boot overvaren en dus de auto ook laten staan waar hij stond, naar Fehmarn gaan en de auto ophalen.

Het werd een combinatie: we gingen met de trein naar Fehmarn, haalden daar de auto op, reden terug naar Schilksee, laadden de boot uit, reden naar huis en over twee weken gaat Bob terug om de boot alsnog naar Fehmarn te varen.

En wat nu het rare was van deze week? Dat elke dag de zon uitbundig scheen, er een strakblauwe lucht te zien was en dat je niet buiten kon zitten vanwege de koude wind. Dit hadden we nog nooit meegemaakt.

Werd het daarom een niet zo’n leuke week? Nee! Het was heerlijk om samen op de boot te zijn en de dingen te doen die we wilden doen.