Opwenteling 50 jaar

Afgelopen zondag, 28 oktober 2012, was er een manifestatie in Eindhoven rondom Joop Oversteegen en Opwenteling dat hij in 1962 oprichtte als coöperatie en Uitgevers-associatie.

Morgen meer over Opwenteling en wat ik meemaakte op deze middag, nu twee gedichten die ik daar voorlas.

'Penantie'

De bal op de stip

wit op wit

hij schat zijn kansen

de afstand, de tegenstander

en kiest…

De adem in

zuigend vacuüm

men schat de kans

de afstand, de doelman

en hoopt…

De man op de streep

spreidt zijn armen

hij schat zijn kansen

het net, de hoek

en wacht…

Will van Sebille

Uit de bundel met voetbalgedichten i.s.m. PSV

sepiabruin ligt het beeld

verzonken in de kast

bij haastig zoeken naar

het heden

schuift het soms voorbij

als een flits van herkenning

scheidt het de geur

van vroeger af

- geluk, toekomst,

verwachting -

het heden wordt gevonden

sleutel, post of pas

en vroeger neemt

haar plaats weer in

Will van Sebille

Uit: Lijn 28, nr. 2/3

Memorial Adriaan Bontebal (23 september 2012)

Afgelopen zondag was ik bij het memorial voor Adriaan Bontebal. Een mooi programma, veel collega-dichters, ook in het publiek, waardoor het ook een beetje een reünie werd.
Nog dagen erna bleef het door mijn hoofd gaan, de gedichten, de muziek, de gesproken woorden, de beelden op het grote scherm.
Vanmorgen bij het wakker worden verdichtte dit alles zich tot dit gedicht. Dank  je wel, organisatoren en natuurlijk Adriaan voor wat je gegeven hebt.


De dode dichter

Op het scherm zien wij hem
door lagen van de tijd
zijn stem klinkt
uit de dichtershemel
ineens
zo nabij
straks versteend
tot muurgedicht

Will van Sebille
25 september 2012

nieuwjaarsconcert 2012

Het is bijna twee uur op de eerste dag van het nieuwe jaar. Zoals zo vaak kijk ik naar het nieuwjaarsconcert, dat steevast eindigt met de Radetzsky mars. Terwijl ik luister, schieten er twee beelden door mijn hoofd.

Het eerste gaat over het klappen. Een zaal vol mensen die klappen geeft een bijzondere energie. Je voelt dat door de beeldbuis heen en je merkt het aan de reacties van de mensen, zodra de muziek stopt; ze juichen, alsof jet klappen iets losmaakt, de muur van formaliteit en stille beschaving slecht op een positieve manier. Het geeft saamhorigheid zonder uitsluiting.

Het tweede is een beeld van mezelf als kind van zo'n negen, tien jaar dat  in gevecht is met een lang gekleurd lint bij turnvereniging Ars. We 'dansen'  en zwaaien op de muziek van de Radetzsky mars.

Andere kinderen zwaaien elegant met het lint waardoor er wervelingen van kleuren en kinderen ontstaan. Voor mijn gevoel sta ik meer te zwaaien met een startvlag voor een autorace waardoor ik uit de pas loop.

Nee, turnen was niets voor mij en dat bleek hierbij nog een keer eens te meer. Ik ben dan ook vrij snel daarna gestopt maar breng de Radetzsky mars en ik ben terug in de tijd, in die gymzaal met dat lint en het gezwaai.

Die Witwe

Onbewogen keek ze toe. Ze zag de vrouw heftige gebaren maken en praten. Wat ze zei verstond ze niet. Ze keek en ze keek. De vrouw zag dat en probeerde oogcontact te maken, alsof ze een medestandster zocht, maar ze reageerde niet. Sinds de dood van haar man was ze zonder emotie. Vreemd, dat was toch al tien jaar geleden. Waarom nu nog steeds dat schild, geen emotie, niets. Maar dan ook geen verdriet, geen gemis. Ze durfde die vloed van tranen niet toe te laten, nog steeds niet. Toch merkte ze dat er iets veranderde in die starheid, dat onbewogene egale niets. Er trokken rimpels door, zoals de zee deed na een windstilte. Kleine golfjes van gevoel doortrokken het oppervlak en gaven door dat het harder zou gaan waaien, de golven hoger en hoger, totdat er geen houden meer aan was, ze zouden gaan beuken op haar dijk en proberen die te doorbreken, en god, misschien zou het ze lukken. Wat dan? Wat moest ze dan? De vloed ondergaan, zoals gebeurde tijdens het zeilen, als de wind plotseling aanwakkerde en haar dwong tot reven of, als dat niet meer ging, tot ondergaan, gierend over het water gaan? Of omdraaien en de andere kant uitgaan, mee met de wind, met een vol zeil en een slappe fok? Was die kant misschien juist de goede kant?

Verloren zeebenen

Na maanden weer eens op de boot. Het waait en het regent en de beloofde zon heeft zich ver teruggetrokken achter de wolken. Duidelijk geen zin om ons te verwarmen.

Vorig jaar liep ik als een zeebonk over de boot, over lijnen en andere obstakels, vanuit het gangboord het dek over en omgekeerd, sprong van boord en liep over steigers alsof het de meest stabiele ondergrond was, en dat alles zonder wankelen.

En nu? Ik moet me overal aan vasthouden, loop als een hoogbejaarde stijf over de steiger en springen is er al helemaal niet bij. Oeps, dat valt tegen en het is een aanslag op het ego, dat denkt dat ze er nog mag zijn, jeugdig en zo...

Wat te doen? Nou, ik weet de oplossing wel: straks vier weken op de boot zitten tot ik mijn zeebenen gevonden heb en weer kan genieten van varen en aankomen.

op weg door de tijd

Vandaag dit blog aangemaakt en nu aan het ontdekken wat ik ermee kan. En natuurlijk nadenken over wat ik wel en niet wil met dit blog.
Omdat we eigenlijk dit weekend met de boot wilde varen maar thuis zijn gebleven vanwege het slechte weer, dacht ik aan zeilen, vakantie en een mooie foto van de boot, aansturend op Kalmar, op een zonnige dag in 2006.
Over een maand gaan we weer die kant uit en dan maar hopen op een mooie zomer!